31 مارس سالگرد نسل کشی مردم آذربایجان
31 مارس سالگرد نسل کشی مردم آذربایجان
۳۱مارس سالگرد نسل کشی مردم بی گناه آذربایجان توسط داشناکهای ارمنی است.
سرویس قفقاز آناج به نقل از آپا نوشت: تاریخ این فجایع سالهای ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ میلادی می باشد و توسط دسته های مسلح ارمنی در شهرهای شاماخی، قوبا، زنگه زور، نخجوان، لنکران روی داده است.
نیروهای مسلح ارمنی در طی این سال ها هزاران پیر و جوان و زن و کودک را به قتل رساندند و مردم روستاها را به صورت دسته جمعی تیرباران کردند.
در طی سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ از یک طرف ارمنی های داشناک به رهبری آندرانیک ترک های آذربایجان را قتل عام می کردند و از طرف دیگر ارمنی های بلشویک به رهبری شائومیان برای سرپوش گذاشتن به این حقایق تاریخی، قتل عام شدگان را در گورهای جمعی می پوشاندند.
تنها در فاصله روزهای ۱۸ تا ۲۰ ماه مارس سال ۱۹۱۸ ارمنی های بلشویک ۳۰ هزار ترک آذربایجانی را به قتل رساندند.
در ۳۱ مارس سال ۱۹۱۸ بدنبال هجوم نیروهای ارمنی، روس و کمونیست در باکو به ملت مسلمان آذربایجان، نزدیک به ده هزار نفر از تورکها در موطن خود به شهادت رسیدند.
پس از آنکه داشناکهای ارامنه در سال ۱۹۱۸ حکومت را بدست آوردند به رهبری ستپان شائومیان در ماه های مارس و آوریل در شهرهای باکو، شاماخی و برخی شهرهای دیگر آذربایجان هزاران نفر از مردم بیگناه آذربایجان را بطور وحشییانه قتل عام کردند. این حادثه یکی از فاجعه های جهانی قرن بیستم بوده است.
تعداد انسانهای بی گناهی که توسط داشناکهای وحشی به قتل رسیده بودند در پایان سال۱۹۱۸ به۵۱۰۰۰۰ رسیده بود.
شایان ذکر است در سال ۱۹۹۸ با دستور حیدر علی یف رهبر فقید آذربایجان ۳۱ مارس بعنوان روز قتل عام آذربایجانیان اعلام شد./
منبع: خبرگزاری آران/سرویس آذربایجان
سایت اسلام تایمز
در حوادث خونین سالهای ١٩١٨ در کنار آذربایجانی ها حدود ٣ هزار یهودی نیز بطرز وحشیانه یی به قتل رسیده اند.
…بیش از صد سال است که ملتهای ترک از ترور فیزیکی و معنوی ملی گرایان افراطی ارمنی و سیاستهای اشغالگری و نسل کشی آنها رنج میبرند. ناسیونالیستهای افراطی ارمنی برای توجیه ادعاهای ارضی خود نسبت به ملتهای همسایه و سیاستهای پاکسازی قومی که بعنوان وسیله ای برای تحقق این ادعاها به آن متوسل شده اند، تلاش میکنند تا به مطالب جعلی در باره قتل عام آنها توسط ترکیه عثمانی در سال ١٩١٥ تکیه بزنند. این در حالی است که محققان پایبند به حقیایق علمی، و از جمله دانشمندان اروپایی عدم وقوع هیچ گونه نسل کشی در حق ارمنی ها را از دیر وقت به اثبات رساند ه اند. نسل کشی ساختگی ارمنی محصول اوهام مریض بوده و بر پایه اسناد جعلی استوار است. اینکه در این اواخر امکان دستیابی خاص و عام به اسناد مربوط به عهد عثمانی در ترکیه محیی و از هر کس و از جمله دانشمندان و سیاسیون ارمنی دعوت شده تا با اسناد مربوط به اوایل قرن بیستم آشنایی پیدا کنند ولی خودداری طرف ارمنی از ورود به مباحثات علمی سالم سیمای واقعی کسانی را که در صدد دامن زدن به مطالب واهی در باره نسل کشی ارمنی هستند را بار دیگر به نمایش گذاشت.
در اصل ملی گرایان تندروی ارمنی با بهره مندی از حمایتهای نهان و آشکار روسیه تزاری از اواخر سده نوزدهم دست به اقدامات تروریستی و کشتارهای وسیع در خاک دولت کنونی ترکیه و قفقاز جنوبی زده و صدها هزار آذربایجانی و ترک بیگناه را بطرز وحشیانه ای به قتل رسانده اند. آبادیهای بیشماری را ویران، آثار باستانی فرهنگی و گورستانها را با خاک یکسان و تلاش کرده اند تا تمامی آثار موجودیت ترک ها در این مرز و بوم را از بین ببرند.
در سالهای ١٩۰٥-١٩۰٧، ١٩١٨-١٩٢۰ در ایروان و زنگزور (در اراضی جمهوری ارمنستان کنونی)، در تفلیس و باکو بعنوان پایتخت و سایر شهرهای آذربایجان از قبیل نخجوان گنجه، شماخی و قوبا، لنکران و نیز قره باغ و مغان و غیره و همچنین در سالهای جنگ جهانی اول در آناتولی شرقی- ارزروم، قارس، اردهان، آدانا غیر نظامیان به طور بیرحمانه ای به خاک و خون کشیده شده اند. اواخر ماه مارس سال ١٩١٨ فقط در شهر باکو بیش از ٣۰ هزار آذربایجانی قربانی این قتل عام ها شده اند.
لازم به ذکر است در جریان حوادث خونین سال ١٩١٨ تعداد ٣ هزار یهودی نیز در کنار آذربایجانی ها در گنجه، اغوز، قوبا و سایر مناطق آذربایجان بدست دسته های قلدور ارمنی بطرز وحشیانه ای کشته شده اند.
عدم مجازات عاملین جنایات نسل کشی شونیستهای ارمنی، فقدان هر گونه ارزیابی حقوقی و سیاسی نسبت به این نسل کشی باعث شده تا در سالهای حاکمیت شوروی نیز سیاستهای خصمانه ای در حق ملت ما دنبال گرفته شود. در سایه حمایتهای سران اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی محافل حاکمه ارمنستان شوروی موفق شده اند تا بین سالهای ١٩۴٨-١٩٥٣ و ١٩٨٨-١٩٨٩ برنامه خود مبنی بر تبعید و یا طرد حدود نیم میلیون آذربایجانی از اراضی ارمنستان را عملی کنند. صدها آذربایجانی را در جریان خشونتها صرفا بخاطر تعلق ملی آنها کشته اند.
در نتیجه جنگ اشغالگرانه و سیاستهای پاکسازی قومی که با هدف الحاق قره باغ کوهستانی، بخش جدایی ناپذیر جمهوری آذربایجان، به ارمنستان از سال ١٩٨٨ شروع شده ٢۰ در صد از خاک آذربایجان اشغال گردیده، افزون بر یک میلیون آذربایجانی از زادگاه خود بیرون رانده و بیش از ١٨ هزار آذربایجانی به قتل رسیده، بالغ بر ٢۰ هزار فرد غیر نظامی مجروح گردیده و بیش از ٥۰ هزار نفر انسان معلول شده و افزون بر ۴ هزار نفر مفقود الاثرو به گروگان گرفته و یا اسیر شده، ٨٧٧ شهر، روستا و قصبه ویران شده، به یغما رفته و یا به آتش کشیده شده است.
در جریان این جنگ اشغالگرانه، ملی گرایان افراطی ارمنی دست به جنایات هولناک نسل کشی علیه اهالی آذربایجانی زده اند. حین اشغال ١٥ روستا از مناطق آذربایجانی نشین قره باغ کوهستانی بخشی از ساکنین آن آبادیها از روی برنامه از قبل طراحی شده، با بی رحمی خاصی به قتل رسیده اند.
بامداد روز ٢۶ فوریه سال ١٩٩٢ وادحدهای نظامی جمهوری ارمنستان و دستجات تروریستی ارمنی موجود در قره باغ کوهستانی با کمک هنگ موتوریزه پیاده نظام شماره ٣۶۶ اتحاد شوروی که بخش اصلی پرسنل نظامی آنرا ارامنه تشکیل میداده، دست به حمله یی علیه شهر آذربایجانی نشین خوجالی زده و مرتکب نسل کشی هولناکی شده اند که یکی از فجیع ترین مصیبتهای تاریخ بشریت میباشد. بدون هیچ ضرورت نظامی شهر خوجالی بطور کامل نابود شده و طعمه حریق گردیده و ۶١٣ ساکن غیر نظامی آذربایجانی و از جمله ۶٣ کودک، ١۰۶ زن بطرز وحشیانه ای به قتل رسیده، ۴٨٧ نفر معلول گشته و ١٢٧٥ نفر از ساکنین آن اعم از سالخوردگان، کودکان، زنان به گروگان گرفته شده و در معرض تحقیرات، شکنجه ها و حقارتهایی قرار گرفته اند که در عقل نمیگنجد.
آن عده از غیر نظامیانی که محاصره را شکسته و تلاش کرده اند تا جان سالم بدر ببرند بدست نظامیان ارمنی که کنار جاده ها و جنگل ها در کمین نشسته بودند با بی رحمی خاصی به قتل رسیده اند. نظامیان ارمنی انسانهایی را که بطرز وحشیانه یی به قتل رسانده بودند پوست سرشان را کنده، قطع اندام کرده، چشمان کودکان خردسال را از حلقه هایشان در آورده و شکم زنان باردار را دریده و انسانها را زنده بگور کرده و یا در آتش سوزانده اند.
ماهیت و مقیاس جنایات خونینی که علیه اهالی غیر نظامی در خوجالی و سایر مناطق مسکونی آذربایجانی نشین اعمال شده، درواقع گواهی بر انطباق کاملی با تعریف مندرج در کنوانسیونی در خصوص جلوگیری از جنایات نسل کشی و مجازات عوامل آن دارد که طی قطعنامه شماره ٢۶۰ (سه) مورخ ٩ دسامبر سال ١٩۴٨ به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسیده است. این کشتارهای بی رحمانه و گسترده یی که از قبل برنامه ریزی شده بود با هدف نابودی کامل ساکنین آن منطقه صرفا بخاطر آذربایجانی بودن آنها صورت گرفته است. ساکنین سایر شهرها و روستاهای مناطق اشغالی آذربایجان در سایه این امر از مرگ حتمی نجات یافته بودند که در آستانه حمله واحدهای نظامی ارمنی خانه های خود را ترک کرده بودند.
آذربایجان آماج حملات تروریسم ارمنی قرار گرفته است. از بدو شروع تجاوز ارمنستان علیه کشورمان سازمانهای تروریستی ارمنی دست به ٣٢ اقدام تروریستی علیه آذربایجان زده اند. بعنوان نتیجه مستقیم این اقدامات تروریستی، بیش از ٢ هزار شهروند آذربایجانی جان باخته و دهها هزار انسان زخمی شده اند.
در حال حاضر روز ٣١ مارس بعنوان نشانه احترام و یاد خاطره انسانهای بی گناهی که قربانیان وحشیگریهای بیش از صد سال اخیر ملی گرایان افراطی ارمنی علیه آذربایجانی ها بوده اند، روز گرامیداشت خاطره قربانیان نسل کشی ارمنی ها علیه آذربایجانی ها اعلام شده است. مجلس ملی آذربایجان بارها با ارسال مراجعه ها و بیانیه های ویژه یی برای مجالس و حکومتهای کشورهای خارجی خواستار به رسمیت شناخته شدن جنایات نسل کشی قرنهای نوزدهم و بیستم ملی گرایان ارمنی و جانبداران آنها علیه آذربایجانی ها، تکمیل هر چه سریع تر روند ایجاد راهکارهای مؤثر بین المللی برای جلوگیری از تکرار عدم مجازات دست اندرکاران این قبیل جنایات در آینده و مساعدت سازمانهای بین المللی در حل و فصل مسالمت آمیز مناقشه ارمنستان- آذربایجان قره باغ کوهستانی در راستای جلوگیری از وقوع جنایات جدید علیه آذربایجانی ها شده است.
فرازی از بیانیه مصوب در جلسه مورخ ١٣ اکتبر سال ٢۰۰۶ مجلس ملی جمهوری آذربایجان
31 March – day of Azerbaijanis' genocide
| Home page History |
 |
The genocide repeatedly committed against the Azerbaijani people and has not received throughout many years its political-legal assessment, is one of tragic pages of history.
The purpose of the genocide committed by aggressive Armenian nationalists against Azerbaijanis within almost two hundred years, consisted in deportation of Azerbaijanis from their historical homelands and creation there by means of foreign patrons of the Armenian state. As it was marked in the Decree of the President of the Azerbaijan Republic dated March 26, 1998 “On the Genocide of Azerbaijanis”, “all tragedies which have occurred in XIX-XX centuries in Azerbaijan, being accompanied by capture of the lands, made separate stages of the systematic genocide carried out by Armenians concerning Azerbaijanis”. To realize this disgusting idea, measures of military, ideological and organizational character were consistently carried out. The centuries-old history of our people has been roughly distorted, and the history of Armenians was presented as ancient and exaggerated. Azerbaijanis were gradually ousted from the native lands, and in their territories were settled the Armenians moved from another countries. Throughout decades the genocide was accompanied by total ideological aggression, terror against the Turkish and Azerbaijani people, their outstanding representatives. In the conditions of discrimination concerning the Turk-Muslim people at the time of imperial Russia and the USSR this policy proceeded in more refined and dangerous methods, deportation and genocide of Azerbaijanis has accepted mass character.
If to recollect chronology of genocide carried out concerning Azerbaijanis, the scale and methodology of evil deeds made against our people and crimes should cause anger and indignation. Mass settling of Armenians on our historical lands after division of Azerbaijan as a result of war between the former Russian Empire and Iran, the slaughter made by Armenian dashnaks in 1905 and 1918 at support of the Imperial Russia and Bolsheviks, stage-by-stage transfer of our territories to Armenia in 1920s, deportation of Azerbaijanis from Armenia in 1948-1953 on the decision of the Soviet Government have been carried out under special scenario, as coherent plan components. Provoked by management of Armenia and the USSR separatist actions of the nationalists of Nagorno Karabakh in the late eighties which have outgrown subsequently in the present large-scale war, becoming about one million of Azerbaijanis as refugees and IDPs, occupation by Armenia of the 20 percent territory of the Azerbaijan Republic – all is the incomplete list of the acts of militant Armenian chauvinists, obsessed with the crazy idea about “great Armenia”, and their patrons.
Still in the twenties of XVIII century tsar Peter I has instructed on placing of Armenians in Baku and Derbent, the historical lands of Azerbaijanis. And in 1802 tsar Alexander I, has directed to the Caucasian governor concrete instruction about use at any cost Armenians at capture of the Azerbaijan khanates. As a result of the Russian-Iranian and Russian-Turkish wars in XIX century, on the Azerbaijani lands it has been moved 40 thousand Armenians from Iran and 85 thousand from Turkey, and in territories of Iravan and Nakhchivan khanates “the Armenian province” was formed. As a matter of fact, it became the base of the future Armenia created at the expense of the Azerbaijani lands. It has to be reminded that at that time in the city of Yerevan there lived 7331 Azerbaijanis and 2369 Armenians. In the spring of 1918 Armenians, including Stepan Shaumyan, who, under the mask of a Bolshevik, pursued dashnak policy, and his supporters have carried out evil deeds concerning Azerbaijanis in Baku, Shamakhi, Guba, Karabakh, Lankaran, Ganja, Zangezur and in other regions, with special cruelty have exterminated more than 70 thousand innocent people, have wiped villages, and their inhabitants have been driven from homelands. The Armenian armed groups have destroyed 229 villages in the Baku district, 272 - in Ganja, 15 - in Zangezur province and 157 - in Karabakh. In 1918-1920s, the dashanks with unprecedented cruelty have killed in the Western Azerbaijan of 565 thousand Azerbaijanis.
In connection with slaughter arranged in Baku and adjoining districts, S. Shaumyan wrote on April, 13, 1918, to Moscow: “We used as a pretext armed attack on our cavalry group and have gone over to the offensive on all fronts. We already had the 6-thousand armed forces. The dashnak armed national units were also in our disposal. Their participation has given to civil war the character of national slaughter. However, it was impossible to prevent it. We intentionally have gone on it. If Azerbaijanis took upwards then they could declare Baku capital of Azerbaijan”.
Though the genocide pursued against Azerbaijanis also has long history, the truth about it has been brought to the public notice thanks to resoluteness of the nationwide leader Heydar Aliyev. Only after his Decree from March 26, 1998 the genocide has received its political-legal assessment. Since then March 31 is marked at the state level as Day of Azerbaijanis` genocide, carried out actions of respect of the memory of victims of genocide.
Using possibilities of foreign Armenian Diaspora and the Armenian lobby in the large states, the Armenian nationalists continue to create an image of “the poor, oppressed Armenian nation”, try to hide the truth about the genocide committed by them against Azerbaijanis and the Turk, to take away attention of world community from the fact of occupation of the Azerbaijani lands. However, they should remember that their monstrous acts should receive its political-legal assessment as crimes against humanity. The world states should refuse stereotypes in this question, generated as a result of the Armenian propagation, and not give in to false tears of "the distressful nation”.
May Allah bless the souls of the victims of genocide!
برای شروع...